Oferta zespołu terapeutów z Harmonii

Mamy integratywne i kompleksowe podejście do trudności klientów. Zespół Harmonii składa się z psychologów oraz terapeutów o różnych specjalizacjach, co daje nam możliwość przyjąć każdą osobę, parę czy rodzinę i dostosować pracę oraz metody do ich potrzeb.

Poradnictwo psychologiczne i psychoterapia online

Zapraszamy do skorzystania z anonimowych porad psychologicznych online. Ta forma pomocy polecana jest osobom, które z różnych względów nie mają możliwości dotarcia do gabinetu terapeuty, a które czują potrzebę skonsultowania się ze specjalistą.

Oferta pomocy online skierowana jest do:

  • osób, które chcą zachować anonimowość,
  • osób, które z powodów lokomocyjnych mają utrudniony dostęp do specjalisty,
  • matek małych dzieci,
  • osób niepełnosprawnych,
  • osób z małych miejscowości,
  • osób przebywających za granicą.

Proponujemy kontakt w ramach rozmowy poprzez:

  • Skype,
  • Whats’ App,
  • Messanger.

Szczegółowe informacje dotyczące korzystania z usług psychologa online znajdują się zakładce Rezerwacja wizyt. W razie jakichkolwiek pytań, jeszcze przed dokonaniem płatności, prosimy o kontakt telefoniczny lub wypełnienie formularza w zakładce Kontakt.

Oferta zespołu terapeutów z Harmonii

Porada psychologiczna

To rozmowa z psychologiem, która pomaga poradzić sobie z konkretnymi problemami. Skierowana do tych osób, które nie potrzebują psychoterapii, a zmagają się z dylematami dotyczącymi ważnych spraw życiowych tj.:

  • wybranie kierunku studiów,
  • zmiana pracy,
  • zmiana miejsca zamieszkania,
  • zawarcie związku małżeńskiego,
  • kryzys w małżeństwie,
  • separacja, rozwód,
  • narodziny dziecka,
  • adopcja,
  • podjęcie decyzji o drugim lub kolejnym dziecku,
  • zerwanie bądź zmiana trudnych relacji w rodzinie,
  • chęć wyjścia z uzależnienia,
  • problemy wychowawcze:
    • wagarowanie dziecka,
    • niechęć do nauki,
    • agresja i przemoc u dziecka,
    • zachowania ryzykowne,
    • kontakt dziecka z subkulturą młodzieżową lub sektą,
    • brak współpracy dziecka z rodzicami,
    • nagła zmiana zachowania dziecka,
    • nadużywanie substancji psychoaktywnych,
    • dozór kuratorski nad dzieckiem,
  • kłopoty w pracy:
    • mobbing,
    • wypalenie zawodowe,
    • brak satysfakcji z pracy,
    • trudne relacje interpersonalne w miejscu pracy.

Psychoterapia

W przypadku rozpoczęcia psychoterapii na pierwszych sesjach wspólnie ustalane są zasady spotkań oraz ich cele – jest to proces zawierania kontraktu terapeutycznego. Sesje psychoterapii odbywają się zazwyczaj 1 lub 2 razy w tygodniu w zależności od indywidualnych potrzeb oraz wstępnej diagnozy. Cały proces psychoterapii objęty jest zasadą poufności.

Terapia dla dzieci i młodzieży – skierowana do osób borykających się m.in. z:

  • niską samooceną i wycofaniem,
  • obniżonym nastrojem,
  • lękami,
  • trudnościami szkolnymi,
  • trudnościami adaptacyjnymi,
  • nadpobudliwością psychoruchową (ADHD),
  • zachowaniami agresywnymi,
  • zaburzeniami snu.

Psychoterapia dla dorosłych – skierowana do osób doświadczających:

  • nieadekwatnej reakcji na stres,
  • wypalenia zawodowego,
  • depresji,
  • choroby afektywnej dwubiegunowej,
  • fobii i lęku uogólnionego,
  • napadów paniki,
  • zespołu stresu pourazowego,
  • zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (nerwica natręctw),
  • zaburzeń osobowości.

Terapia par, małżeństw i rodzin.

Formy terapii w gabinetach psychoterapii Harmonia

Terapia poznawczo-behawioralna

Jest konkretną, zorientowaną na cel formą psychoterapii. Ma przede wszystkim:

  • bardzo jasną strukturę,
  • zwykle z góry określony czas trwania.

Celem terapii poznawczo-behawioralnej jest:

  • rozpoznanie negatywnych myśli i przekonań,
  • zaobserwowanie ich zgubnego wpływu na emocje i wpływu emocji na zachowanie,
  • przeformułowanie przekonań, aby w ich następstwie pojawiały się zdrowsze emocje, a pacjent nie zachowywał się w bolesny dla siebie i innych sposób.

W przeciwieństwie do innych nurtów w psychoterapii podejście poznawczo-behawioralne skupia się przede wszystkim na myślach i emocjach, do których mamy dość łatwy dostęp, oraz na widocznych gołym okiem działaniach, a nie na nieświadomych i podświadomych elementach człowieka. Ponadto podczas terapii zajmujemy się przede wszystkim teraźniejszością, a nie przeszłością, wierząc, że każdą bolesną emocję, negatywne przekonanie i nieodpowiednie zachowanie da się zmienić, nawet jeżeli utrwaliły się bardzo wcześnie i trwają wiele lat.

Zakładamy, że nie same wydarzenia w zewnętrznym świecie i doświadczenia na nas wpływają, ale to:

  • jak je interpretujemy,
  • jakie nadajemy im znaczenie,
  • jaką przypisujemy im rolę.

Te interpretacje wpływają na nasze zachowanie. Zdarza się, że powstają interpretacje świata, które wywołują przykre i bolesne emocje, powodują cierpienie. Takie interpretacje i emocje wpływają na nasze zachowanie w negatywny sposób – pod ich wpływem zachowujemy się tak, że żyje nam się gorzej, co na nowo wywołuje przykre emocje, które wzmacniają negatywne zachowania. Ten proces dotyczy wszystkich ludzi, ponieważ każdy w którymś okresie swojego życia interpretuje wydarzenia w sposób wywołujący bolesne emocje, co powoduje negatywne i pogłębiające zły stan zachowania.

Jest nowym podejściem należącym do tzw. Trzeciej Fali terapii poznawczo-behawioralnych. DBT powstała z myślą o osobach chorych na zaburzenie osobowości z pogranicza (borderline). Jest skuteczna w leczeniu pacjentów przejawiających próby samobójcze, samouszkodzenia, tendencje i myśli samobójcze, depresję, dystymię, bulimię i uzależnienia. Działa u osób dorosłych i nastolatków.

Terapia dialektyczna zawiera wszystkie elementy terapii poznawczo-behawioralnej. Modyfikuje się w niej zarówno zachowanie, jak i myślenie. Jak we wszystkich terapiach Trzeciej Fali fundamentem jest uważność – mindfulness, czyli oduczanie się dysfunkcyjnych nawyków myślowych poprzez koncentrowanie się na tu i teraz. Kolejnym elementem jest akceptacja rzeczywistości taką, jaka jest, zaprzestanie walki ze światem i samym sobą, docenianie swojego życia. Terapia dialektyczna różni się od poznawczo-behawioralnej jeszcze bardziej partnerską relacją z pacjentem.

To jedna z metod psychoterapii i treningu psychologicznego, należąca do tzw. Trzeciej Fali terapii behawioralnej.
ACT jest polecana m.in. osobom, które niejednokrotnie – ze strachu przed bliżej nieokreślonymi konsekwencjami – unikają podejmowania wyzwań mogących być dla nich źródłem radości. Terapia akceptacji i zaangażowania służy głównie tym, którzy uciekają od doświadczanych emocji.

EMDR to terapia dla osób, które przeżyły bolesne, traumatyczne doświadczenia i borykają się z ich psychicznymi konsekwencjami. Takie doświadczenia, ze względu na poziom stresu, mogą prowadzić do rozregulowania układu nerwowego człowieka i niepożądanych, trudnych do kontrolowania reakcji. Te reakcje na poziomie emocjonalnym to często uczucie bezsilności, lęk, smutek, złość, niekiedy także wstyd. Na poziomie fizjologicznym: bezsenność, drażliwość, pobudzenie bądź przeciwnie – apatia, czasami też dolegliwości zdrowotne bez wyraźnych przyczyn medycznych. W myśleniu – najczęściej intruzywne (mimowolne) wspomnienia, brak wiary w siebie, nieufność, poczucie skrzywdzenia. To tylko niektóre z możliwych symptomów przeżytej traumy.

Do ich pojawienia się może prowadzić zarówno pojedyncze, dramatyczne przeżycie, jak i wiele pomniejszych, negatywnych wydarzeń. Częste trudne doświadczenia w relacjach rodzinnych, partnerskich czy w pracy mogą mieć dla układu nerwowego podobne skutki jak jednorazowa duża trauma.

Technicznie metoda ta polega na przywołaniu bolesnego wspomnienia, skupieniu uwagi na uczuciach i myślach, które ono powoduje i jednoczesnej, naprzemiennej stymulacji obu półkul mózgowych, najczęściej przez ruch gałek ocznych. W zależności od potrzeb pacjenta mogą być też stosowane inne bodźce sensoryczne. W pierwszej fazie terapii, nim pacjent skonfrontuje się z bolesnymi wspomnieniami, zostaje do tego bezpiecznie przygotowany: uczy się różnych sposobów łagodzenia napięcia, obniżania lęku i zwiększania poczucia bezpieczeństwa.

Terapia EMDR – odwrażliwianie i przetwarzanie za pomocą ruchu gałek ocznych – jest poparta wieloletnią praktyką kliniczną i pozytywnymi wynikami badań. Rekomendują ją Światowa Organizacja Zdrowia i Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne jako jedną z dwóch najskuteczniejszych metod leczenia traumy, obok psychoterapii poznawczo-behawioralnej.

To ćwiczenia umysłu, przeznaczone głównie dla osób, które nie radzą sobie ze stresem i negatywnymi emocjami, choć nie tylko. Trening uważności może się okazać pomocny także w przypadku depresji, uzależnień czy zaburzeń odżywiania. Uważność nie jest praktyką religijną, lecz metodą pracy z własnym umysłem. Może być praktykowana przez każdego niezależnie od wyznania. Jon Kabat-Zinn, twórca pierwszego treningu uważności (MBSR), ponad 30 lat temu wymyślił ten termin, żeby nie używać słowa „medytacja” i nie budzić niepotrzebnych konotacji religijnych.

Praktykowanie uważności nie służy doświadczaniu odmiennych stanów świadomości, nie jest też hipnozą ani treningiem relaksacyjnym (relaksacja jest częstym efektem ćwiczeń uważności, ale nie celem samym w sobie). Praktykowanie uważności nie służy izolowaniu się od życia i jego problemów, nie prowadzi do niemyślenia ani nie odrywa od rzeczywistości. Przeciwnie: odwraca nawykową tendencję unikania doświadczenia (często występującą u osób z zaburzeniami emocjonalnymi), aby nie przeżywać i nie dopuszczać do siebie trudnych przeżyć (np. myśli lub emocji).

Działanie uważności, które przybliża nas do doświadczenia takim, jakim ono jest – odbierane jako przyjemne lub nieprzyjemne – z otwartością i akceptacją, ale bez utożsamiania się z nim, to mechanizm pozytywnie wpływający na zdrowie. Zmniejsza lęk i osłabia skłonność do zamartwiania się. Badania pokazują, że umiejętność ta poprawia samoregulację emocjonalną.

Prowadzimy je w formie grupowej lub indywidualnej. Bazują m.in. na pracy z oddechem. Wykorzystujemy najnowsze technologie komputerowe, m.in. biofeedback. Dopasowujemy program relaksacyjny do indywidualnych potrzeb pacjenta tak, by w najskuteczniejszy sposób poradził sobie ze stresem. Celem tych treningów jest stworzenie indywidualnego sposobu radzenia sobie z napięciami.

Opiera się na 3 prostych założeniach:

  • jeśli coś działa, rób tego więcej;
  • jeśli coś nie działa, nie rób tego więcej – rób coś innego;
  • jeśli coś się nie zepsuło – nie naprawiaj tego.

W czasie pracy terapeutycznej w tym podejściu akcent położony jest na poszukiwaniu mocnych stron i zasobów, które mogą umożliwić poprawę i posłużyć w procesie zmiany. W nurcie TSR skupiamy się na teraźniejszości oraz przyszłości, identyfikując potrzeby. To klient wyznacza swoje cele i wraz z terapeutą poszukuje optymalnych rozwiązań. Uznaje się, że klient jest ekspertem, a terapeuta jedynie stanowi wsparcie w poszukiwaniu możliwości.

Podejście skoncentrowane na rozwiązaniach stosuje się w pracy:

  • z rodziną;
  • z dziećmi z trudnościami wychowawczymi;
  • z osobami z problemami w obszarze zdrowia psychicznego;
  • z osobami z doświadczeniem sytuacji trudnej;
  • z osobami z doświadczeniem trudności w życiu zawodowym.

W terapii systemowej skupiamy się na obserwacji relacji w rodzinie lub związku partnerskim w celu poprawy komunikacji między jej członkami. W tym podejściu uznaje się, że zaburzenia równowagi między różnymi systemami, np. rodziną, partnerem, współpracownikami, mogą prowadzić do wystąpienia trudności i odczuwania dyskomfortu psychicznego. Pojawiające się trudności w relacjach z innymi, konflikty, poczucie bycia wykorzystywanym przez innych mogą wpływać na nas, nasze zachowanie i prowadzić do negatywnych konsekwencji. W czasie pracy analizuje się rolę pełnione przez klienta w różnych grupach społecznych, analizuje się sposób komunikacji i granice między systemami. W terapii systemowej uznaje się, że zmiana w jednej osobie wpływa na zmianę w całym systemie, np. w parze czy w rodzinie. Terapia systemowa może polegać zarówno na pracy indywidualnej, jak i na pracy z całym systemem: rodziną lub parą.

Terapia systemowa przeznaczona jest dla osób zmagających się:

  • z zaburzeniami psychicznymi lub emocjonalnymi;
  • z sytuacją dużej zmiany życiowej, np. z zawarciem związku małżeńskiego, z narodzinami dziecka, ze śmiercią współmałżonka, z rozwodem;
  • z problemami wychowawczymi;
  • z kryzysami rozwojowymi, np. z trudnościami występującymi u nastolatków;
  • z konfliktami małżeńskimi;
  • z kryzysami rodzinnymi.

Psychodietetyka to dziedzina łącząca wiedzę dotyczącą racjonalnego, zgodnego z indywidualnym rytmem organizmu odżywiania ze sferą psychologiczną, wzmacniającą proces zmiany. Efektem połączenia potencjału oraz energii dziedzin psychologii i dietetyki jest skuteczna zmiana stylu życia w kierunku zdrowych nawyków żywieniowych, lepszego samopoczucia, poprawy wyglądu i akceptacji siebie.

Współpraca z psychodietetykiem umożliwia nie tylko przyjrzenie się przyczynom trudności w zdrowym odżywianiu, braku motywacji do aktywności fizycznej czy dbania o siebie, ale także daje sposoby na korzystniejsze wybory żywieniowe, wiarę i motywację do zmiany, wyznaczanie realistycznych celów. Psychodietetyk pomoże ograniczyć wpływ codziennego stresu, nadmiernych emocji lub trudności na sposób odżywiania się. Wspomoże stworzenie jadłospisu dostosowanego do potrzeb i możliwości, a także zachęci do korzystnej dla samopoczucia aktywności fizycznej.

Z pomocy psychodietetyka może skorzystać każdy, kto zauważa trudności w prawidłowym odżywianiu, jest zmęczony kolejnymi dietami, zauważa niepokojący wpływ emocji na sposób odżywiania czy też potrzebuje wsparcia i motywacji, aby osiągnąć trwałą zmianę.

Twórcą psychodramy jak i socjometrii i terapii grupowej był Jacob Levy Moreno, który żył w latach 1989-1974. W tym samym czasie rozwijała się psychoanaliza wnosząca duży wkład w rozumienie psychopatologii. Moreno zainspirowany ideą Freuda, rozpoczął własne poszukiwania. Obserwując nieskrępowane zabawy dzieci, spontanicznie wcielające się w różne role, dostrzegł w tej twórczej, niepohamowywanej aktywności, ogromny potencjał leczniczy. W jego głowie zaczęła kiełkować myśl, że zdrowie tkwi w otwarciu się na spontaniczne, kreatywne działanie i w wyjściu poza dotychczasowe nawyki. Od tego momentu, człowiek w koncepcji Moreno jest rozumiany jako jednostka aktywnie zaangażowana w proces twórczej zmiany, uwzględniającej warunki rzeczywistości zewnętrznej i świata wewnętrznego. Celem jest osiągnięcie jak najlepszego i elastycznego przystosowania jednostki do zmieniających się okoliczności, a także twórczy wpływ na tę rzeczywistość.

Psychodrama jest historycznie drugą po psychoanalizie szkołą psychoterapii, jednocześnie współczesna psychodrama ma duży potencjał integracyjny i czerpie z wielu innych uznawanych podejść psychoterapeutycznych. Jej siłą jest także zaangażowanie zmysłów i rozwinięcie idei międzyludzkiego spotkania (encounter), podczas którego dochodzi do zetknięcia się tego, co już dobrze znane z tym, co nowe i odmienne,. Dlatego jest ona również cennym i skutecznym narzędziem międzykulturowej integracji. Psychodrama może być z powodzeniem stosowana w psychoterapii, rozwoju osobistym, coachingu, businessie, nauczaniu, czy rozwiązywaniu konfliktów. Można ją używać zarówno w pracy z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi jak i seniorami, z osobami upośledzonymi umysłowo i z chorymi psychicznie. PsychodRama – jako rama właściwego działania nie ma jednak założonego scenariusza i tym różni się od teatru. To osoba i jej aktualna gotowość do kolejnego kroku decyduje o tym, jak wielki on będzie i w jakim kierunku… Myśląc schematycznie o rolach, w jakich funkcjonujemy – rodzic, szef, kolega… często zamykamy się w wąskich systemach znaczeń. Na scenie psychodramy możliwe jest eksperymentowanie, poznawanie i nowe kształtowanie tych ról, poszerzanie naszego repertuaru zachowań i reakcji, dzięki czemu zmniejsza się nasz lęk, wzmacnia poczucie adekwatnego wpływu i siły, podnosi samoocena.

Psychodrama jest metodą, dzięki której człowiek ma szansę doświadczyć różnorodności stanów, sposobów bycia i uzyskać nową świadomość siebie, innych i świata. Ponieważ wszystko to odbywa się w działaniu, dochodzi do uruchomienia energii i spontaniczności. Szczególnie cennym doświadczeniem psychodramatycznym, pozwalającym spojrzeć na świat z innej perspektywy jest zamiana roli, podczas której wcielamy się w kogoś innego, być może w osobę, z którą jest nam bardzo trudno, lub której dotychczas nie rozumieliśmy. Zazwyczaj jest to początek zmiany w naszym przeżywaniu a niejednokrotnie także w tej relacji. Dzieje się tak dzięki uzyskaniu bezpośredniego wglądu w subiektywne i ograniczone spostrzeganie innych a co za tym idzie poszerzeniu perspektywy o nowe bardziej obiektywne rozumienie. Psychodrama ma też walor treningowy pozwalający nam przećwiczyć coś całkowicie nowego, wejść w rolę, lub wypróbować jakąś reakcję. Dzięki temu wyposaża nas w nowy asortyment a także kształtuje postawę spontanicznego działania. Terapeuci pracujący psychodramą stosują techniki pobudzające jednostki i grupy do eksploracji różnych możliwości tkwiących zarówno w nich jak i w pojawiających się okolicznościach. Nieustannie twórczo równoważą intuicję, i wiedzę teoretyczną. Ta ogromna wolność i otwartość bynajmniej nie oznaczają, że psychodrama jest pozbawiona bezpiecznych ram. Psychodrama ma strukturę i zasady, które poznawane są w trakcie specjalistycznego szkolenia i w oparciu, o które liderzy prowadzą protagonistyczne prace indywidualne oraz grupowe.

Psychodrama to jedna z form terapii doświadczeniowych. Pozwala pacjentom zgłębiać problemy, szukać rozwiązań oraz poznawać swoje zasoby poprzez metody aktywne. To podejście integruje odgrywanie ról i dynamikę grupową, pomagając uzyskać szerszą perspektywę dotyczącą problemów emocjonalnych, konfliktów i innych trudnych obszarów w bezpiecznym, zaufanym środowisku. W terapii indywidualnej stosuje się monodramę

DLA KOGO PSYCHODRAMA?

Udowodniono, że psychodrama pomaga w ekspresji silnych emocji i uczuć. Z drugiej strony może być również pomocna w pracy nad lepszym ich zarządzaniem i rozumieniem. Dzięki położeniu akcentu zarówno na ciało i działanie, jak i emocje i myśli, podejście to uznaje się za technikę holistyczną, pomocną w szerokim zakresie problemów. Osoby doświadczające trudności w relacjach, funkcjonowaniu emocjonalnym czy społecznym, po przebytych doświadczeniach traumatycznych, nieprzepracowanej żałobie mogą uzyskać pomoc dzięki psychodramie.

Podejście to może być również korzystne dla pacjentów z diagnozą zaburzeń nastroju, osobowości czy odżywiania, jak i z problemami tożsamości i/lub negatywnym obrazem samego siebie, jako że ta technika może zapewnić im bezpieczną przestrzeń i odpowiednią formę, by opowiedzieć o swoim bólu i problemach. Daje perspektywę i możliwość wypracowania nowych sposobów radzenia sobie.

Biofeedback (biologiczne sprzężenie zwrotne) to nieinwazyjna metoda terapii polegająca na monitorowaniu przez specjalne urządzenie zmian fizjologicznych organizmu. Ma to na celu lepsze rozpoznawanie wpływu myśli i uczuć na fizjologię, dzięki czemu pacjent może nauczyć się kontrolować te funkcje organizmu, nad którymi w normalnych warunkach nie można panować (fale mózgowe czy napięcie mięśni). Biofeedback jest wykorzystywany w terapii dzieci i dorosłych z zaburzeniami koncentracji, stanami lękowymi, depresją, nadpobudliwością, padaczką, zaburzeniami autystycznymi czy niską odpornością na stres.

Terapia schematu (możecie spotkać się również z nazwą „terapia schematów”) to obecnie najbardziej obiecująca forma terapii, której skuteczność w leczeniu zaburzeń osobowości i innych problemów została potwierdzona w wielu badaniach.

Każdy człowiek posiada schematy pozwalające interpretować napływające do umysłu informacje. Te najważniejsze dla naszego funkcjonowania w relacjach oraz rozumienia i przeżywania siebie i świata kształtują się przede wszystkim w dzieciństwie w relacjach z ważnymi dla nas osobami. Ze „zdrowych” relacji mamy schematy pomagające nam odnaleźć się w życiu, zaś z sytuacji, w których nasi rodzice nie zaspokajali potrzeb emocjonalnych dziecka (przesadzali z czymś albo zachowywali się nie w porządku) mamy schematy, które odzwierciedlają tamte sytuacje./p>

Terapia schematu jest nastawiona na identyfikację i zmianę takich właśnie niekorzystnych schematów na zdrowsze i bardziej pomagające w radzeniu sobie w życiu. Podobnie działa terapia poznawczo-behawioralna (z której zresztą terapia schematu się wywodzi i z którą ma bardzo wiele wspólnego), ale jest kilka istotnych różnic. Główna polega na tym, że terapia schematu jest dużo bardziej nastawiona na emocje niż terapia poznawczo-behawioralna, która skupia się przede wszystkim na zmianie sposobu myślenia i zachowania.

Dla kogo jest terapia schematu?

Terapia schematu to podejście szczególnie dobre w kilku przypadkach:

  • Gdy zauważasz, że masz powtarzające się problemy w relacjach – na przykład wybierasz sobie ciągle niewłaściwych partnerów, tkwisz w związku, który nie jest dla Ciebie dobry i nie potrafisz go zakończyć, pozwalasz innym aby „wchodzili Ci na głowę”, masz problemy z asertywnością, nieśmiałością, ciągle porównujesz się do innych itp.
  • Gdy jakieś określone trudności ciągną się za Tobą latami – na przykład regularnie odkładasz ważne rzeczy na ostatnią chwilę, świetnie planujesz, ale nie potrafisz zabrać się za realizację swoich planów, ciągle od siebie wymagasz i trudno Ci osiągnąć satysfakcję z tego, co masz itd.
  • Gdy doświadczasz silnych emocji, które trudno opanować albo bardzo łatwo „przełączasz się” z jednych emocji w inne.
  • Gdy ludzie odsuwają się od Ciebie, a Ty nie rozumiesz dlaczego i myślisz, że to oni mają problem.
  • Gdy masz już za sobą doświadczenie w innych rodzajach terapii, ale wcześniejsze terapie nie przyniosły pożądanych efektów.

W każdym z wyżej wymienionych przypadków najbardziej prawdopodobną przyczyną opisanych trudności są ukryte schematy, które prowadzą Cię ciągle w podobne życiowe pułapki. Drogą do zmiany i poprawy jakości swojego życia jest rozpoznanie tych schematów i zmiana ich treści na taką, która będzie dla Ciebie bardziej pomocna.

Terapia psychodynamiczna to psychologiczna interpretacja procesów umysłowych i emocjonalnych. Zakorzeniona w tradycyjnej psychoanalizie, czerpie z teorii relacji z obiektem, psychologii ego oraz psychologii self. Rozwinęła się jako prostsza i krótsza alternatywa dla psychoanalizy.

Celem terapii psychodynamicznej jest odniesienie się do fundamentów i tworzenia procesów psychologicznych. W ten sposób stara się zredukować objawy i polepszyć jakość życia.

GŁÓWNE ZASADY TERAPII PSYCHODYNAMICZNEJ

W terapii psychodynamicznej terapeuci pomagają pacjentom uzyskać wgląd w ich życie i aktualne problemy. Określają również wzorce wypracowywane przez dłuższy czas. Aby to osiągnąć, terapeuci przyglądają się z pacjentami określonym czynnikom życiowym:

  • emocjom,
  • myślom,
  • doświadczeniom z dzieciństwa,
  • przekonaniom.

Rozpoznanie powracających schematów może pomóc zauważyć, jak pacjenci unikają cierpienia i rozwijają mechanizmy obronne. Wgląd może umożliwić im rozpoczęcie zmiany tych wzorców.

Terapia Ericksonowska należy do krótkoterminowych terapii strategicznych, koncentrujących się na teraźniejszości i zorientowanych na zmiany w przyszłym funkcjonowaniu uczestnika terapii.

Terapia ta adresowana jest do osób, które zmagają się z różnymi trudnościami. Stosowane techniki pomocne są dla osób zmagających się z lękiem czy depresją, zaburzeniami w funkcjonowaniu społecznym, trudnościach z jedzeniem lub zachowaniem.

Terapeuta uruchamia zmiany poprzez wykorzystanie umiejętności i zasobów Klienta, a w przypadku terapii rodziny zasobów tkwiących w każdym z jej członków i wzajemnej relacji i sposobów współdziałania miedzy nimi. Cel terapii koncentruje się na zmianie zachowania, poszerzeniu sposobów funkcjonowania, większego zaufania do samego siebie i własnych decyzji.

W tym nurcie każdego Klienta traktuje się indywidualnie i w zależności od jego potrzeb terapeuta wybiera najskuteczniejsze metody pracy. Stosowane są także niespecyficzne techniki jak opowieści, metafory, techniki transowe, a także prowokowanie nawrotu i zachęcanie do oporu.

Podstawowe założenia, na których opiera się terapia Ericksonowska:

  • koncentracja na tym co jest możliwe, a nie na tym co idealne
  • każdy człowiek dysponuje zasobami, aby wydobyć się z choroby
  • każde zachowanie człowieka, ma u swoich podstaw pozytywne intencje
  • każdy człowiek podejmuje w danej chwili decyzje, które wydają mu się najkorzystniejsze z możliwych mu dostępnych
  • każde zachowanie człowieka w jakiś warunkach i czasie jest przydatne
  • tym co leczy jest obiektywny punkt widzenia
  • jeśli coś jest w nieświadomości, to w tym momencie jest to najlepsze miejsce dla tych treści

Hipnoterapia Ericksona (Hipnoza) to podejście psychoterapeutyczne, które wykorzystuje trans hipnotyczny, aby pomóc pacjentowi wykorzystać własne skojarzenia psychiczne, wspomnienia i potencjały życiowe, aby osiągnąć własne cele terapeutyczne.

Hipnotyczna sugestia może ułatwić wykorzystanie umiejętności i potencjału, które już istnieją w danej osobie, ale które pozostają niewykorzystane lub słabo rozwinięte z powodu braku szkolenia lub zrozumienia.

Hipnoterapeuta dokładnie bada indywidualność pacjenta, aby wiedzieć, jakie doświadczenia życiowe, doświadczenia i umiejętności umysłowe są dostępne, aby stawić czoła problemowi.

Interwencja kryzysowa To pomoc osobom dotkniętym kryzysem lub w nagłej sytuacji znacznie przewyższającej zdolności danej osoby do poradzenia sobie z tym doświadczeniem, np. z utratą osoby bliskiej, wypadkiem, niepełnosprawnością, ciężką chorobą, przejściem na emeryturę, bezdomnością, przemocą fizyczną, psychiczną, ekonomiczną czy współuzależnieniem.

NEUROFLOW AKTYWNY TRENING SŁUCHOWY to pierwszy w Polsce interaktywny trening wyższych funkcji słuchowych prowadzony on-line. Trening przeznaczony jest dla dzieci z trudnościami w nauce oraz z obniżoną koncentracją.

Trening wspomaga zdolność rozumienia przekazu słownego w obecności hałasu, rozwija krótkotrwałą pamięć słuchową, wzmacnia koncentrację uwagi, ćwiczy funkcje fonologiczne, które warunkują poziom czytania i pisania.

Neuroflow ® jest aktywną formą treningu. Wymaga od dziecka skupienia uwagi dla wykonania ćwiczeń słuchowych.

  • Rodzaj zadań jest dostosowywany do możliwości dziecka a stopień trudności ćwiczeń zmienia się w sposób adaptacyjny.
  • Trening odbywa się w domu dziecka pod nadzorem jednego z rodziców.
  • Podzielony jest na trzy etapy, trwające od 4 tyg. dla dzieci najmłodszych do 6 tyg. dla starszych.
  • Każdy etap treningu słuchowego poprzedzony jest diagnozą, na podstawie której przygotowywany jest indywidualny program terapeutyczny.
  • Sesje terapeutyczne mają miejsce 3 razy w tygodniu, przy czym każda z nich trwa ok. 20-25 min. Cała terapia trwa od 12 do 18 tyg.
  • Przeprowadzenie diagnozy nie wymusza konieczności podjęcia terapii.

Inne formy pomocy i spotkań

Specjaliści z gabinetów psychoterapii w Katowicach i w Bieruniu organizują również:

01

Terapia pedagogiczna

Diagnoza trudności szkolnych, terapia logopedyczna, terapia dyskalkulii.

02

Warsztaty

Warsztaty psychoterapeutyczne dla dzieci i młodzieży z trudnościami emocjonalnymi i w kontaktach społecznych.

03

Coaching rodzicielski

Rozumiany jako wsparcie psychologiczne dla rodziców borykających się z problemami wychowawczymi. Podczas coachingu dążymy do wprowadzenia zmiany w zachowaniu dziecka, wskazania nowych możliwości i rozwijania wewnętrznego potencjału rodzica.

04

Psychoterapia grupowa dla dorosłych

Skierowana do osób doświadczających nieadekwatnej reakcji na stres, wypalenia zawodowego, depresji, choroby afektywnej dwubiegunowej, fobii i lęku uogólnionego, napadów paniki, zespołu stresu pourazowego, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (nerwica natręctw), zaburzeń osobowości.